Старонка:Птушка шчасьця (1922).pdf/11

Дый у рукі дзягу схваце —
Толькі зробіць пекла у хаце.

Бо яшчэ той не радзіўся,
Хто-бы бабе спрацівіўся. —
Баба верх заўсёды мае,
За чупрыну нас трымае.

(Гавора): Хто ведае, мо‘ баба й ўзапраўды ня будзе варыць вячэры! А я такі галодны, што зьеў-бы, здаецца, навет сабаку! Трэба самому ўзяцца за бульбу!.. (сядае і скрабе бульбу).

ЗЬЯВА 3.

ЯНКА І ЖЫД (уваходзіць).

ЖЫД. Добры вечар!

ЯНКА (да сябе): А прападзі ты! ня маю гдзе ад яго падзецца!

ЖЫД. Калі-ж ты мне, Янка аддасі грошы за гарэлку?

ЯНКА. Аддам, аддам, ліха ня возьмець!

ЖЫД. Усё кажаш: аддам, а я не магу дачакацца твайго „аддам“… Арэнду мне цяпер трэба плаціць…

ЯНКА. Ну, пане арэндару, ужо я табе шчыра кажу, што аддам, дык-жа ты добра ведаеш што я лгаць ня ўмею.

ЖЫД. Ну, што ты кажаш!.. Калі ты аддаў гады, як абяцаў? Аддай канешна цяпер, бо я ўжо табе болей гарэлкі напавер даваць ня буду.

ЯНКА. А прападзі ты з тваею гарэлкаю! Ня буду я ў цябе больш браць!