|
№ 1.
Як для бабы ні старайся,
Хоць ты працай убівайся,
Не дагодзіш ёй ніколі,
Ей заўсёды недаволі.
Рады не дасі кабеце,
Лад ужо такі на сьвеце. —
Верх яна заўсёды мае,
За чупрыну нас трымае.
Дык зусім няма ў тым дзіва,
Што ў раі жылось шчасьліва,
Покуль баба верх ня ўзяла,
Яблыкі рваць загадала.
Йшла гуляць па раі Эва,
Раптам бачыць: яблынь-дрэва!
Кліча да сябе Адама,
Бо дастаць ня можа сама.
А Адам — цялё дурное,
Замест лупцаваць за тое,
Ён на яблынку ўзьлязае,
Яблыкі для ей зрывае.
З тэй пары няма ўжо долі,
Усе у бабскай мы няволі,
Шчасьця болей не спазнаем,
Бо на карку бабу маем.
А калі хто з нас захоча
Глянуць сьмела бабе ў вочы
|
