Каляровае зьзяньне…
Трымценьне…
Туга… і г. д.
|}
Вышла сапраўды нейкае трымценьне, для большай важнасьці аздобленае нават лацінскаю цытатай! Наогул-жа шматкроп'яў у гэтым адрыўку, як і ва ўсёй поэме, значна болей, чым сэнсу.
А вось яшчэ вершы Ўладзімера Жылкі. Калісьці Бядуля пісаў пра маладых нашых поэтаў, што яны бацьку роднага гатовы зарэзаць за добрую рыфму. Як глядзіць на гэту справу Жылка — ня ведаем, але што з словамі ён лічыцца мала, дык гэта шчырая праўда. Заместа „ўваскрашэньне“ (калі наогул лічыць гэткае слова беларускім) Жылка ўжывае „ўваскрошаньне“ (так вымагае рыфма), заместа „неспадзявана“ — „неспадзевана“, „перасьпявана“ — „перасьпевана“. Тут-жа пападаюцца і такія пэрлы, як „нявымоўнае бачаньне“ (?). Для больш яскравай характарыстыкі стылю Жылкі прывядзём адзін адрывак з яго вершу, у якім ён зьвяртаецца да жанчыны:
|
Няма збавеньня |
