Гэта старонка не была вычытаная
кімі вэтэранамі, як Пушча ці Дубоўка, што пасьпелі пабываць „на кані і пад канём“ і добра навучыліся станавіцца ў маляўнічую позу ды гаварыць гучнымі словамі. А такі хлапчук прымае гэта за чыстую монэту:
|
— Згінуць?.. Жыць?.. |
Другі малады хлапец паставіў сабе задачу, якая вымагае шматгадовай літаратурнай практыкі і значнага культурнага кругагляду, — даць нейкі новы жанр, злучыўшы ў межах вэрлібру есенінскае паміраньне з нейкаю мэтэрлінкаўскаю містыкай. Вышла нясьмелае насьледваньне, „Чорнага чалавека“ і адной з містэрый Мэтэрліка. А калі прыняць пад увагу слабое знаёмства аўтара з композыцыяй вэрлібра, дык можна сабе ўявіць, што вышла. Возьмем для прыкладу адрывак:
