нарабіць на іх не магу, а ты-ж, здэцца, гэткі-ж брат яму, як і я. Заўтра ён да цябе прыдзе, я адправіў.
— Я яго да сябе не прасіў, — спакойна сказаў Мікіта. — Патрэбы я ў ім аніякай не маю.
— А я маю патрэбу, што я кармлю яго цэлыя тры гады?
— Ты пасля бацькі дабро за яго ўзяў.
— Я табе тое дабро аддам, з’еш ты яго. Дабро ўзяў! А лячыў я яго за якія грошы? І сваё вунь дабро аддаў на гэта.
— Вельмі ты ўжо багата перадаў там.
— А можа ты свайго перадаў, га? Яшчэ ўпікае…
— Я не перадаваў, бо я-ж і ягонага не браў.
— А зямлю арэш?
— Зямлю я купіў, і ты зямлёй мяне не ўпікай.
— Багаты, а сэрца не маеш, як воўк.
Мікіта наступіў нагою на камень, доўга і ўпарта ўціскаў камень у зямлю і злаваў, што нельга разабраць, ці то нага падаецца мякаццю, ці то зямля.
— Ён заўтра да цябе пяройдзе. Я сказаў яму, што больш трымаць яго не буду, няма на чым.
— Хм… — Мікіта варухнуў плячыма і злосна адштурхнуў нагою камень. — А чаго-ж гэта ён да мяне прыдзе? Я-ж яго ве прасіў ісці.
— А куды-ж ён пойдзе?
— А куды хоча, няхай ідзе, мая справа якая?
— У старцы гоніш?
— Няхай сабе і ў старцы ідзе. Ці ў яго аднаго такая доля? Па старцах людзей багата ходзіць…
— Тфу! — Тарэнта злосна з сілай плюнуў сабе пад ногі і, завярнуўшыся, пайшоў з двара. Каля варот яшчэ спыніўся і кінуў у бок да Мікіты:
— Нібы гэта мне аднаму трэба… Ды няхай яно ўсё пропадам прападзе, няхай згарыць, што мне. Я гэта не абзадачваўся карміць яго да самай смерці…
Мікіта, не даслухаўшы да канца братавых слоў, пайшоў у хату.
А назаўтра абодвух братоў здзівіла, калі ў працягу цэлага ранку Павал не прышоў дадому. Зразу-ж пасля снедання Тарэнта пайшоў у гумно. На саломе ляжаў пакінуты Паўлам кажух, а самога яго не было. Тарэнту рупіла дазнацца, куды пайшоў Павал. Рупіла і таму, што баяўся, каб не нарабіў брат з сабою чаго нядобрага і таму яшчэ, што была надзея, што ўрэшце Павал пайшоў кудысь у
