праўды шукаць. У губерню напісаць трэба, скардзіцца, а да яго чаго-ж хадзіць? Ён ад свайго не адступіцца.
— Ды канешне-ж не адступіцца.
— Дык чаго-ж ісці тады? Я-ж і кажу да таго.
— А ты думаеш у губерні праўду знойдзеш? Там як у Сібіры мы долю знайшлі сваю…
— А што-ж, па-твойму, ужо нідзе праўды няма? Знойдзецца-ж недзе…
— Праўду знойдзем, як не дадзім і ўсё.
— За такую праўду судзіць могуць.
— Няхай і судзяць. А пакуль тое будзе, дык мы сёння да яго сходзім і скажам, што на адмену не згодны. Вось і ўсё. Я вось пайду, можа Міхалка ды ты, ды Сузон, яшчэ можа хто.
— Ахрэм няхай яшчэ.
— Ага, ён-жа стараста.
Пасля полудня, надвячоркам ужо мужчыны накіраваліся ў панскі двор. Як ішлі па садзе, нагналі Міхаіла Палікарпавіча, павіталіся з ім і моўчкі абмінулі яго. Сяляне адразу прайшлі ў двор да веранды і там спыніліся, а Міхаіл Палікарпавіч зайшоў на веранду.
Праз нейкі час на веранду вышаў Пілацееў. Сяляне закашлялі і паціху амаль разам прывіталіся.
— Што-ж гэта вы да мяне талакой цэлай прышлі, які інтэрас маеце? — запытаў Пілацееў, падрабляючыся пад сялянскі говар.
— Інтэрас маем вялікі.
— Несправядлівасць вышла.
— Несправядлівасць? У чым-жа?
— Так, несправядлівасць. Не па-праўдзе вы надумаліся адмену рабіць. І гэта не толькі што па-зямному несправядліва, а і па-божску.
— Гм… ну?
— Пра гэта ў нас і гаворка.
— Аканома вашага мы бачылі і каморніка, Усё ў іх быццам-бы і па закону аформлена, толькі мы не ведаем, хто афармляў такое…
— У павеце афармлялі, там дзе след, па ўсіх правілах, фальшы ў гэтым няма.
— Фальш у тым, што ты, пан, ад нас поле бярэш вырабленае, чыстае, угноенае, а нам багну балотную даеш.
— Але-ж я зрабіў гэта для вашай карысці. Я бяру дзвесце дзесяцін пяску, пяску-ж, якое-ж там поле ў вас, і ціпцу няшчаснага, а вам даю чатырыста, ажна чатырыста дзесяцін,
