Тарэнта і цяпер маўчыць, Ён ведае, чаго баіцца Мікіта і ведае, што думае пра Мікіту Павел Андрэевіч. Ён прыпамінае тыя даўнія часы, калі Паўла Андрэевіча арыштавалі. І пазірае ў Мікітаў твар.
— Дужа трэба было табе з імі звязвацца.
— Божа мяне ўпасі ад такога, во што… — Мікіта разумее, што думае брат і гэта яшчэ больш палохае яго. — Каб-жа я хоць чым быў вінаваты.
— А чаго-ж ты лазіў па падаконні, ды скрозь соваў свой нос, ці трэба было, ці не? — злосна адказвае Тарэнта.
— Не грашы хоць ты богу, я людзей не губіў, во што… — Мікіта лыпае вачыма, пазірае знізу Тарэнту ў твар. — Не пакутваць-жа мне няма-ведама за што. Я з гэтым і прышоў. Ён-жа цябе ведае, а ты-ж брата мо’ ведаеш, схадзіў-бы, пагаварыў-бы з ім, во што…
Тарэнта маўчыць.
— У мяне-ж дзеці, завошта-ж ім пакутваць?
У Тарэнты пачуцці раздвойваюцца: крыўдна за брата, ён баіцца, каб і ўсур’ёз не здарылася з братам чаго нядобрага і ў той-жа час задаволены, што брат баіцца, бо ведае, што сумленне братава не зусім чыстае.
— Прасіць я за цябе не пайду, — кажа ён. — Ніякі чорт цябе і так не кране, хоць і варта было-б правучыць, а то дужа ўжо дагаджаў панам ты, як сабака за імі бегаў.
— Хоць-бы ты ўжо не плявузгаў лішняга.
— Я то ведаю, што кажу.
— Ведаеш ты… Я можа некалі больш пра цябе ведаў і то не плявузгаў лішняга, не тапіў цябе, як брата шкадаваў, во што.
— Я-ж цябе не ўтапіў яшчэ, здаецца, — узлаваў Тарэнта. — Без гэтага ў мяне спраў хапае, але і прасіць ісці за цябе не збіраюся. У кожнага свая галава ёсць. Я не ведаю, ці рабіў ты там што, ці не рабіў.
— Чаму-ж гэта ты не ведаеш? Мо’-ж брату гора, а не чужому каму.
— Гора, здаецца, невялікае, яшчэ-ж не бяруць цябе.
— А ты можа і хацеў-бы, каб забралі?
— Я-ж не тваёй натуры.
Мікіта стаіць моўчкі. Каб не такая справа, каб не тарэнтава знаёмства з Паўлам Андрэевічам, ён даўно плюнуў-бы, узлаваўшы, сказаў-бы што-небудзь крыўднае Тарэнту і пайшоў-бы дадому. А так маўчыць, усё яшчэ спадзяецца, што Тарэнта дасць абяцанне схадзіць і пагаварыць за яго.
— Не грашы богу, Тарэнта, во што я табе скажу. —
