Гэта старонка не была вычытаная
гоман галасоў і рогат, і спевы. Але ўвагу ягоную заняло іншае. Ён убачыў на грудку, на самай сярэдзіне лесу, чалавека, які стаяў на каленях тварам да сонца і раз-по-раз хрысціўся, пасля чаго схіляўся галавой да самай зямлі.
— «Як запалоханы звер, уцякае адіх чалавек са сваімі пачуццямі, як першабытны чалавек». — Ягупла разгарнуў партфель, дастаў з яго сваю кніжачку з залачонымі краямі і пачаў нешта запісваць. Пісаў ён, седзячы на ўскраіне лесу, аж пакуль зайшло сонца, і тады толькі пайшоў дадому.
