рэнта. — Які-ж з яго ваяка? Дзіця горкае… Не было каму крыкнуць на яго.
— Ат! — Мікода махнуў рукой. — Я на свайго і крычаў і ледзь не біў яго, а ён сваё зрабіў… Што той крык…
— Дык-жа горкае дзіця яшчэ! Твой-жа хоць трохі старэйшы.
— Наколькі ён там старэйшы. Усяго, здаецца, на год, ці на паўтара.
— Ух, ух! — круціць галавою Тарэнта, — не было каму біць іх. Захацелася ім ваяваць. Мала яшчэ бацькі ваююць.
— Хіба іх разбярэш? Раз падаліся ў комсамол, дык, мусіць, нельта было не ехаць. А як мы некалі лезлі?..
— Дык я нічога, што ён у комсамол падаўся, але забіць-жа могуць? Які з яго армеец? Ці, бывае, скалечаць, дык тады і бацька калека, і сын.
— Хай бог крые, што ты: заб’юць, скалечаць… Ды можа іх яшчэ на фронт і не пашлюць такіх.
— А ты-ж кажаш, што сын піша.
— Мала што ён піша. Малады, можа пахваліцца хоча.
— Ух, ух! — зноў круціць галавою Тарэнта. — А я толькі думаў — вось прыду, за гаспадарку вазьмуся, дапамогу ад сына мець буду… Ці пасеялі-ж яныі там з маткай хоць чаго?
— Пасеялі. Сын у цябе працавіты ўдаўся. І мой працавіты. Я-ж гэта ўсё больш па сельсовецкіх справах бегаю, а каля гаспадаркі ён амаль адзін і хадзіў. Цяпер вось без яго і не ведаю, як яно будзе. Каб хоць як з гэтага сельсовецтва мне вызваліцца. Вазьміся хіба ты за гэтую справу, а?
— Не-э, мне, браце, каб як за гаспадарку ўзяцца. Служы ўжо ты хіба і далей.
— Дык-жа вось служу, каторы год ужо. А думаеш, лёгка? Багатыры, каб прымелі, даўно са свету звялі-б.
— Хутчэй самі сыйдуць, а нас не звядуць.
— Ды не звядуць, вядома.
Два гады амаль, як не бачыліся Мікода з Тарэнтамі на гутарку абоім ім мала дарогі ад Пагулянкі да Шапятоўкі. Думкі роем кружацца, абганяюць адна другую, адна друтую нараджаюць. А ў Тарэнты над усімі думкамі жыве адна: прыедзе, урэшце на сваю ўласную зямлю, умацуецца на ёй і патроху павядзе сваю гаспадарку. Думаючы гэта, ён зараней адчувае смак свайго гаспадарання.
Саскочыўшы з калёс, як прыехалі ў Шапятоўку, Тарэнта нават не падаў Мікоду рукі на развітанне, зразу-ж кінуўся ўдвор. У дварэ ўсё было, як і два гады таму назад.
