ПАДЗЕЯ ДЗЕВЯТАЯ
У верасні ночы бываюць сцюдзёныя. Адтаго так старанна нацягвае на свае плечы мультанавую хустку Аксана і ўсё парываецца пайсці дадому. У каторы ўжо раз падымаецца яна з бярвення, збіраючыся ісці, але за кожным разам ловіць яе за рукі Кастусь, цягне да сябе і зноў садзіць на месца.
— Ну, чаго ты так рвешся дадому?
— Я спаць хочу. Мне халодна.
— Спаць яшчэ рана. А сядзі вось гэтак і будзе цёпла.
— Пусці мяне, не абдымай. — Аксана скідае з сваіх плеч кастусёву руку і адсоўваецца ад яго.
— Злуеш ты за невашта на мяне?
— Нічога я не злую. Чаго мне злаваць на цябе?
— Ну, а чаму-ж ты такая вось?
— Якая?
— Ды злосная. Проста дакрануцца нельга да цябе. А яшчэ кажаш, што не злуеш.
— І не злую, сам ты нечага злуеш.
— Я то не.
— І я не. А захацела дадому пайсці і пайду.
— А вось не пойдзеш.
— Чаму? Аксана схапілася з месца — Не пусціш?
— Не пушчу. — Паспрабаваў узяць яе рукі ў свае, але Аксана рук не дала, адышла ад бярвення. Тады падняўся з бярвення і Кастусь, каб ісці разам.
Нейкі час яны ідуць паасобку моўчкі. Аксана трымае рукамі скамечаную на грудзях пад шыяй хустку, а Кастусь
