Гэта старонка не была вычытаная
вогненныя,
як дынаміт.
Толькі спрабуй няўважна крані, —
і пойдуць яны граміць.
На вокны і сьцены
кладзецца дым
валасатай
такой
рукою,
і на сэрца тваё
людзкое —
аскабалачак
сернай
руды.
Вокны тваіх вачэй
пачынаюць сьлязіцца (доўга, цьмяна!)
у зялёныя глыбы халодных начэй,
праз імглістую сетку тумана.
А бывае і так:
шугане агонь,
як абразай
ударыць па твары,
