∗ ∗
∗ |
А я ўжо зьявіўся — пасьля!
Хто я?
Грамыка? — Ды не!
Ён лыка
Толькі на лапці мае разьдзіраў,
Калі новае слова шукаў!
Над Купалаў усіх — я Купала,
Варажбітка мне тае нагадала.
З усіх каласкоў-васількоў,
Ад дзядоў што йдуць, ад вякоў,
Я Колас!
Вы чуеце голас? Ён блізіцца, нізіцца…
Волас
Хай дыбам стане ў вас,
Калі прыйдзе той час,
Час радасьці Новага Слова!
Умова? Якая умова?
Ніякіх умоў дзеля слова!
∗ ∗
∗ |
Грэцкая дзеўчына Фрына
Калісь-та зьявілася голай
На сьвята.
На гульбішчы гулы гулі,
Але не глядзець не маглі?
Так. Слова народнае — Фрына
З песьняром народзіць свайго сына.
Ён прыдзе, далі-бог!
Сварог — Пярун!
О, колькі струн, непацягнутых струн
Трэба яшчэ працягнуць
Ад сэрца да сэрца,
Ад душы да душы!
Адзін з Купалаў сказаў:
«Годзі жыць у паняверцы».
Каб паверыў-жа ён сам
У Новае Слова!
∗ ∗
∗ |
Браточкі мае, песьняры!
Да Зары,
Да гэтай во пары
Вы сьпявалі аб чым?
Аб нядолі… неабсеяным полі…
Ад болю па волі
Вы сьлёзы лілі —
Досыць! Даволі!
Вочы ўгару! Вышэй, вышэй!
Не маліцца!
Падсохла ўжо тая крыніца,
Ўжо вогнішчы там раскладаюць, —
Вы бачылі, чулі?
На вогнішчах босыя маюць
Ўжо слуцкія бэры, — ня дулі.
