Перайсці да зместу

Старонка:Полымя. 1922. № 1.pdf/6

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Гэта старонка не была вычытаная

Наш журнал зьяўляецца чабопісьсю беларускай рэвалюцыйна-марксыцкай думкі. Ён — журнал непартыйны, і мы дапускаем пэўную свабоду думак, але ў пэўных межах.

Гэтыя межы раней усяго абведзеньы агульным разуменьнем нацыянальнага пытаньня і прынцыповымі адносінамі да істнуючай формы ўлады ў Савецкай Беларусі.

Для нас, рэвалюцыйных марксыстаў, нацыянальнае адраджэньне ня ёсьць самамэта — яно толькі сродак прылучэньня шырокіх працоўных гушчаў да рэвалюцыйнай творчасьці, да чыннага будаўніцтва Савецкае Беларусі.

Для нас нацыянальнае пытаньне ёсьць пытаньне культуры. Наша праца ў галіне нацыянальнага адраджэньня поўнасьцю зьмяшчаецца ў рамкі культурнага будаўніцтва.

Вырашэньне пытаньняў дзяржаўных мы не разумеем сабе ў асобку ад працоўнікаў усёй Расеі. Інтарэсы Беларусі, інтарэсы працоўных гушчаў Беларусі — гэта толькі часьціна інтарэсаў працоўнікаў усёй Расеі. Загэтым для нас няма і ня можа быць асаблівай праграмы адмяжованага дзяржаўнага будаўніцтва. Загэтым мы й вітаем кожны крок, яшчэ цясьней зьбліжаючы працоўнікаў Беларусі з працоўнікамі ўсёй Савецкай Фэдэрацыі.

Наша часопісь ня можа дапусьціць спрэчак па пытаньню аб сыстэме ўлады. Для нас ёсьць непарушным, што ў Беларусі няма і ня можа быць іншае улады, апроч верхаводзтва рабочага стану, якое падтрымліваюць шырокія сялянскія гушчы. Альбо Савецкая Беларусь, альбо Беларусі, як дзяржаўнага цела, ня будзе — гэтакі шлях гісторыі.

Толькі тыя, якія прымаюць нашу ацэнку нацыянальнага пытаньня й прынцыпова прызнаюць Савецкую ўладу — толькі гэтыя працоўнікі магчымуць знайсьці месца на бакох нашага журналу.

Наш журнал ёсьць і часопісьсю зьбіраньня й часопісьсю расколу. Мы ворагі яднаньня ў імя яднаньня. Мы хочам яднаньня вакол праграмы.

Наша праграма выразна. Яна далёка і ад нацыяналізму і ад прымітыўнага інтэрнацыяналізму. Працуючы, мы кіруемся фактамі істнуючымі і пакідаем убаку ўсякія высокія мудраваньні.

Тыя, хто нашу праграму прымуць, пойдуць за намі. Усе-ж, хто ня знойдзе сьмеласьці яе прыняць пойдуць супраціў нас. Сярэдзіны мы не прызнаём, ды яе й быць ня можа.

Мы будзем адкрыта змагацца супроціў усіх незалежнікаў, супроціў тых, дзеля каго пытаньне нацыянальнага адра-