А калі абходзіцца без таго ліха, то, выпіўшы шклянку, Міхалка павінен быў падзякаваць. Тут ізноў не заўсёды абходзілася шчасьліва. Заміж „благодарю“, ляпне Міхалка ні к сялу ні к гораду „дзякую“.
Што за „дзякую“?!.
Міхалка чуе, што вушы яго чырванеюць. Яму неяк сорамна сказаць „благодарю“, — здаецца, усе яго на сьмех падымуць.
Але ўсё гэта было раней. Цяпер ён навучыўся казаць „благодарю“ і „благадарыць“ і калі трэба і калі ня трэба. Ды йзноў-жа, з адным „благодарю“ на сьвеце не пражывеш: — зноў знайдзецца якое-небудзь ліха. А што гэта ліха ня зводзілася, то можна было бачыць хоць-бы і з таго, што Міхалка па колькі разоў у дзень стаяў на каленках. То скажаш ня так, то ступіш ня гэтак, і за ўсё пападала то вушам, то каленям. Дайшло да таго, што Міхалка марыкаваў на вушы і калені. Няхай-бы былі сабе дзірачкі ў галаве, але на чорта былі яшчэ гэтыя храсткі? Або ногі? ці ня лепш было-б, каб яны ня згіналіся? Тут Міхалка прабаваў хадзіць, ня згінаючы ног.
Выходзіць, што можна. Найгорай было яму вясною і летам, калі сіняе неба ласкава зьвесіцца над зямлёю, як маці над калыскаю, дзе ляжыць яе любое дзіцятка. А гэтыя хмурынкі! Хто іх ведае, адкуль яны павыпаўзаюць і куды йдуць так згодненька, такія мілыя ды прыветныя. От-бы ўзяў ды сеў на іх і паплыў-бы разам з імі, каб толькі далей быць адгэтуль. Сонейка так хорашанька заглядае ў вокны. У садку шчабечуць птушкі. Верабейчыкі з вясёлым чырканьнем снуюць у паветры.
