Гэта старонка не была вычытаная
А як вечарам прышоў з лесу мой тата і сказаў, што ў Пятровіцах (як раз недалёка ад месца, дзе быў гэты выпадак) воўк патрывожыў пастухоў і авечак, то ўсе ў нас дома праканаліся, што я запраўды спаткаўся з воўкам.
Нядзелі праз дзьве давялося мне зноў ісьці па гэтай дарозе. Але цяпер я быў не адзін — я йшоў на крок ззаду за сваім айцом. Прышоўіцы на гэтае самае месца, я зірнуў туды, дзе стаяў воўк.
І што-ж вы думаеце?
Гэты самы воўк стаяў і цяпер!
Нічога не сказаў я свайму айцу, іду і пазіраю.
Бадай-жа ты спрахла: гэта была старая крывая бярэзіна, абросшая мохам і нахіленая над долам!
Я баяўся сьмеху і нікому не казаў аб гэтай памылцы і толькі цяпер, мае дарагія, прызнаюся вам ва ўсёй гэтай праўдзе.
