луталася ў павуціне, а павук ужо рыхтаваўся, каб высмактаць з яе ўсе сокі. І што мне рабіць? Чаго стаіць гэты пракляты воўк? Чаму ён ня душыць мяне? Чаго ён мучыць?
А воўк, як-бы насьмяхаецца з мяне, стаіць, пазірае, зачароўвае мяне сваім зьвярыным поглядам.
Мімаволі я пачаў памаленечку адступаць назад, ня спушчаючы вачэй з воўка. Воўк нічога — стаіць!, Мне стала чуць лягчэй. Я ступіў назад яшчэ, яшчэ. Ужо крокаў дваццаць адышоўся я такім парадкам. Воўк чуць-чуць ужо відаць, але не варушыцца.
Павярнуўся тагды я — у аднэй руцэ палка, у другой збан з дзядзькавым полуднем — і як засмаліў, як прылёг! Азірнуўся назад тагды толькі, калі з лесу пачала выплываць наша хата. Тут я спыніўся, пайшоў ціха і важна, думаючы аб тым, як павясьці дома апавяданьне аб гэтым выпадку.
На дварэ мяне сустрэціў Галас і кінуўся да мяне кулём.
— Ідзі, ідзі: я цябе пачастую!
І як толькі Галас хацеў падскочыць, каб лізнуць мяне ў твар, я злосна штурхануў яго нагою.
— А каб ты апруцянеў, нягоднік ты!
Я ўвайшоў у хату.
— Чаму-ж ты вярнуўся, — спытала мяне мама.
Я стаў расказваць, што было ў дарозе.
Расказваў я далёка ня так складна, як гэта было ўжо злажылася ў маёй галаве.
Матка выслухала мяне ўнікліва, але не сказала таго, што ўсё гэта спатканьне — плод майго палахлівага ўяўленьня.
