спакутаваную зямлю з яе стварэньнем, будзіла і выклікала яго да новага жыцьця.
— Вось і дачакаліся вясны, — казала зялёная жаба, высунуўшы з вады нос.
— Ах, як тут прыемна! — заўважыла другая жаба.
— Дайце хоць сьвежым паветрам дыхну, аклікнулася трэцяя.
— Эй, запявайла, пачынай песьню!
— Песьню, песьню! — хорам закрахталі жабы.
Запраўскі запявайла прымасьціўся на леташняй лотаці, вырачыў вочы, надзьмуў свае дуды-мяшкі й зачаў:
|
„Эй, выходзьце жабы-сёстры, |
— А ў яго слаўны голас, — кінула маладая жаба свайму кавалеру.
— Не перашкаджай, вашэці, слухаць песьню! — заўважыла ёй суседка, увесь час ня спускаючы вачоў з запявайлы. А запявайла, у сваю чаргу, зірнуўшы на яе, вёў далей:
|
„Ну, крахчэце ўсе за мною, |
Жабы закрахталі такім дружным хорам, што ўзбудзілі ўсё азярко й патрывожылі сон старога млына.
— Глядзеце, каб толькі ня прышлося яшчэ вам плакаць, — буркнуў сабе пад нос стары млын.
Пасьля хору зноў выступаў запявайла:
|
„Але бусел доўганосы |
