— Гэта-ж, каб на іх пяруны, сваё ўласнае давай, ды яшчэ чакай тры гадзіны ўсякую сволач, пакуль задумае зьявіцца…
— Пакуль, добра кажа, зьявіцца, гляне…
— Няхай яны на сьвет не глядзяць.
Але затарабанілі калёсы па падмёрзлай нанач зямлі. Нізкі і тоўсты ўкаціўся ў школу. Глянуў на народ, падышоў к сталу. Мяккія пальцы палажыў на стол, фуркнуў ад духаты. Важна, злосна, папанску сказаў:
— Дык вы-ж ужо ведаеце, тры каровы павінны на заўтра к паўдню даць з вёскі. Каторы тут стараста?
Стараста крактануў, коса паставіў вочы; выпхнуты з грамады пруткімі рукамі, вышаў наперад і нехаця загаварыў:
— Ці ня можна-б было, паночку, скідку якую зрабіць, гэта-ж і так хвароба нейкая ўкацілася, хоць ты гвалт крычы. Наша дзела мужычае: давай, а дзе ўзяць?
Тоўсты нешта хацеў сказаць, ды загулі галасы:
— Але ці парадзіў нам хто, як гэта лепш прыдбаць гэтую жывёліну, га?..
— Дык вы павінны, паночку, сказаць нам, да каго зьвярнуцца гэта з тым, каб паменшылі!
— Да мяне, адказаў той, — я самы старшы па гэтым, але нічога ня будзе. Скідкі ня можа быць. Тры каровы да заўтрашняга паўдня!..
