І раптам пацяклі па яе
слаўным,
незабываемым,
бясконца дарагім.
ніколі і нікім не намалёваным,
Нявыказаным
твары — пякучыя сьлёзы.
Слёзы маткі —
Сілу ж іх хто выявіць?!
Наша маці гэта была.
І тады мне зрабілася ясна:
Гэта ж плача яна не над птушкай.
Гэта-ж бунт вялікі паднялі ў ёй пачуцьці.
Бунт:
Што шэрыя дні вельмі-ж халодныя,
Што вельмі-ж босаму холадна ў ногі,
Што вельмі-ж грудзі баляць ад няма-чым затуліць іх ад ветру.
Што падаюць на зямлю пакутніцы-птушкі
Што даводзіцца мучыцца ад астраты пачуцьцяў…
І чаму не пасьмеў тады я стаць перад ёй на калені?
Але-ж хіба ты прыметны, з усім сваім, перад вялікасьцю?..
Якраз тры дні было да зімы.
Тры дні змагалася сонца з хмарамі, тры дні сьпявалі вятры глыбокія песьні і тры дні ў хаце на асьвечаным асеньнім сонцам акне крычала пакутніца-птушка:
