І былі ў яе настроі гульліва-журботныя, радасныя, як у маладой бясклопатнай дзяўчыны. Ёй было весела ад таго, што дражнілася яна зімою каханьнем з Паўлам, было трохі шкода яго ад таго, што ён вельмі-ж моцна кашляе. Але ўсё было сьветла і добра. І ўжо зусім затапляла ўсе яе пачуцьці нявыказаная словамі, адчуваемая ўсёю істотаю вялікая радасьць; што вельмі-ж вось падабаецца Саша; што яны ўдваіх едуць у горад на яго возе купляць усё, што ім абаім патрэбна; што вось можа яна гукнуць яго, здаровага, кплівага над усімі, і ён ціха прыдзе да яе.
Весела было глядзець на чыстае ўжо неба, слухаць гулкія песьні маладога ветру на пахучых засевах грэчкі. Яна азірнулася назад і бачыла, што Павал ужо йдзе, паволі калываючыся, побач свайго возу, і ўявілася ёй, што гэта Павал рад таго, што едзе ў горад уладзіць нейкія свае патрэбныя справы па гаспадарцы. Ёй захацелася засьпяваць што-небудзь лёгкае, цягучае, ціха радаснае, або ўжо, калі на тое пашло, зусім гульлівае. Вось так, як сьветлымі вечарамі ў залатую восень сьпяваюць гуртам дзе-небудзь каля канцавое хаты:
|
«Што за месяц, што за ясны». |
Або вясёлы і зусім новы ў вёсцы мотыў кудравай песьні:
|
Гэй вы, коні вараныя, |
Плаваюць гулкія песьні ў прасторы востра-лёгкага паветра, слухаюць іх нізкія хаты;
