гатаць. Голас у Насьці бязьвінна-гульлівы, бяз хітрасьці: проста затым гэта рагоча яна, што сьмешна ёй; а рогат у Сашы страшны, як удар абухам па галаве, — і колькі ў ім самаздавальненьня, жаданьня патаптаць усё сабе пад ногі, быць над усім вышэй, і ўжо ўпэўненасьць, што мацнейшы за ўсіх ён тут.
Павал паволі прывязвае лейцы да аглабіна і чакае задняга возу.
— Ты што, глядзець ня хочаш?! — падае голас Тодар: — прамаргаў ты, брат, дзяўчыну, як яшчэ прамаргаў.
— Нічога ты, Павал браце, ня варт, — дадае цьвёрда Сёмка: — ня варт было табе і радзіцца гэтакаму. Гэта-ж малады хлопец — а ліха ведае што з яго… Сашка, сюды йдзі!..
Вырасла раптам з цемры каля возу высокая постаць Сашы Мяльгуна.
„Будуць душу разварочваць“, са смуткам думае Павал.
— Ну, я пайду на свой воз падрамлю трохі, — сказаў ён.
— Ча-чаго ты, дурны; што, з людзь м пабыць ня хочаш?! — схапіў яго за плячо Саша і сам сеў на воз да Тодара й Сёмкі ўсьцягнуў Паўла.
Павал зразу адчуў зьвярыную радасьць Сашы Мяльгуна ад таго, што вось ён сядзіць блізка з тым чалавеком, над якім так удалося яму верх узяць, не далажыўшы да гэтага многа стараньняў. Гэта была радасьць зьвера, ра-
