|
IX
Прыходзіла за весткай вестка
пад стрэхі сялянскіх хат,
кожнага сходу павестка
аб Леніне ставіць даклад.
— Ці дуж?
— Ці ня дужы?
— Ці ёсьць на паправу надзея?
А Мікіта —
праліў сьлёз лужу,
дзень і ноч на портрэт глядзеў.
І ня раз —
зажмуранае вока
y Мікіты ўздымала дух…
Ён тады —
ў задуменьні глыбокім
нібы Леніна словы слухаў.
Мікіту здавалася часта,
што портрэт —
на сьценцы гавора,
што папера —
словамі шастае,
як Мікіта кажа пра гора.
|
