|
12
О, як прыгожа з вышыні
Акінуць вокам лес і поле…
Дзе сэрца слодыч вып‘е болей,
Як ні ў бязьмернай вышыні.
А колькі сілы і адвагі
Ты чуеш там — у вышыні…
Няма жыцьця прагненьня — смагі…
Ты — няўміручы ў вышыні.
Плыве, плыве вяшчун крылаты…
Блакітну даль, прастору ніжа.
Разьдзьмухівае хмары ветрам.
На тысячы узьняўся мэтраў…
Плыве, плыве вяшчун крылаты
і раптам —
Ніжай!
Ніжай!
Ніжай!
Замоўк гучлівы сьпеў матора.
Здаецца, рэчкі, поле, хаты,
Увесь абшар — нізіны, горы, —
Плыве ўсё ўвысь, адкуль мы едзем…
|
