|
7
Хто ня плача і хто ня сумуе,
Калі гора бяз літасьці хіліць,
А хачу расказаць, чаму я
Пра сьлёзы жыдоўкі — Рахілі.
Я такіх спатыкаў нямнога,
Мо‘ ніколі такіх не спаткаю, —
Забывала радню ўсю і бога,
А мяне… мяне шчыра кахала.
Адраклася ад бацькавай веры —
Мы паверылі толькі каханьню.
Помню сьлёзы яе і цяпер…
Была восень… пахмурнае раньне.
Ой, Рахіль! Ты заплакала ціха,
Толькі я твае сьлёзы пабачыў…
Ад карчмы за ваколіцу выехаў —
Я сьмяюся, сьпяваю і плачу.
Лепшых дзён, хоць і поўных атруты,
Хоць сьцюдзёных, як сіні той лёд,
Не забуду — няхай і ня тут ты,
Да цябе паляту я узьлётам.
Бляск вачэй, агонь твайго твару
Сагравалі сьцюдзёныя дні…
|
