|
Так парознаму долі шукалі,
Ды ня ведалі, дзе, як знайсьці.
Працавалі мужыцкія рукі,
А чужым аддавалі ўсе скарбы,
Над талмудам сядзеў Шлёма крукам, —
Мужыкі абзываць сталі — рабін.
Па якой, — кажа Шлёма, — дарозе
Ты вандруеш, бядняцкае шчасьце?..
Ён падкову прыбіў на парозе,
У карчму адчыніў дзьверы насьцеж.
А жыцьцё апантана ляцела
Нада мной і над Шлёмавай крамай,
На сваім, на жыдоўскім целе
Загаіў не адзін ён шрам.
А мой шрам — заставаўся на сэрцы,
Шрам глыбокі і поўны крыві…
Загаіць я ня думаў да сьмерці, —
Мужыку — дзе там шчасьце злавіць!?
Сьвішча вецер… Хто ветра ушчуне?
Вецер хоча краіну узьняць.
Наша вёска ў карчме… і ня чуе, —
Там гуляньне і плач і грызьня.
Прабягаюць дзянькі за дзянькамі,
Словы Шлёмы шапчу я з натхненьнем:
— У цябе калі кіне хто камень —
Падымі і вазьмі у кішэню.
|
