|
Дні бягуць, нібы хто іх гоніць,
Паляцелі законы тарчма…
Мне, чамусьці, успомнілась сёньня
Нашай вёскі старая карчма.
Каля вуліцы зломаны ганак,
Прызбы зрытыя, вокны бяз шыб,
Але там — ад рана да рана
Быў прастор для мужыцкай душы,
Пад страху абымшэлай драніцы,
Абы золак з пасьцелі падняў,
Помню, богу шкляному маліцца
Я за бацькам ішоў штодня.
Бацька мой — чалавек найлепшы
Але хто дабрату можа зьмераць?..
Мо‘ затым і пішу я вершы,
Што калісьці з ім піў напавер.
У карчме, за бутэлькай і картамі
Праляцелі юнацкія дні, —
Там і вораг здаваўся мне братам,
Абы чарку гарэлкі наліў.
О, карчма! цябе не забуду,
Твой разгул, твае п‘яныя рэчы…
|
