|
Народ пра Марыну
Зложыць казку-песьню.
— Ня сумуйце, хлопцы бравы,
І ня леце сьлёз, дзяўчаты,
Лепей воля у дубраве,
Як няволя ў роднай хаце.
— Палюбіла лес дзяўчына
Нават болей, чым Івана…
Дні няволі навучылі
Весьці з ворагам змаганьне.
— Ой, лясы-бары шумлівы
Па-наднёманскай зямліцы!
Хай-жа будзе край шчасьлівы, —
Хай ня будзе меж-граніцы!..
Гэта сьпеў дзяўчыны
Паўстанкі Марыны.
Пра Марыну будзе жыць паданьне.
Будзе жыць вякамі…
У людзей цяпер ня сэрца — камень,
Ні кранеш, ні ўзрушыш
Сказам пра паўстаньне…
Але год за годам плыне,
Вецер точыць камень…
А паданьне аб Марыне
Будзе жыць вякамі.
|
