Старонка:Паэмы (Чарот, 1928).pdf/115

12

Толькі там, дзе семнаццаты ўвосень
Апрануў зямлю чырвоным лістам,
Над лапцюжнікамі сонца узьнялося,
Толькі там, дзе ўлада комуністых.

Новы край… Замоўклі сьпевы жалю,
Лявай грознаю прайшла чырвоных раць…
І ў мяне, бач, рукі ня дрыжалі
Загад пісаць: „Ня наш хто — расстраляць!“

Апошні вораг расстрэлены,
Што няволіў лапцюжных мільёны…
— Гэй-жа ўдаль! Верым, што стрэнем мы
Нашых братоў няўзбройных!..

І Беларусь, як вольная між вольных,
Мінулых дзён забудзе цяжкі шлях,
Пакажа ўсім, што здольна
З пагардай утрымаць здабытай волі сьцяг.

Паверыць сьвет, што люд наш працаздольны,
Што сіла творчая ніколі не застыне…
— Дык расквітай, лапцюжнікаў краіна,
О, Беларусь, ты вольная між вольных.