Старонка:Паэмы (Чарот, 1928).pdf/104

6

Мне калісьці казала маці,
Што радзіўся я ў хляве,
Як карову пайшла даглядаці…
Ой, ды ліха-ж маёй галаве.

Як радзіўся, дык мне напісалі:
Жыць на вёсцы і быць пастухом,
Вандраваці са статкам лясамі,
Баяць байкі балотам ды мхом.

І было мне ня болей — восем,
Пастухом быў, авечкі я пасьвіў…
Помню, помню сьлязьлівую восень,
Як у лапцях дрыжаў ня раз.

Калі-ж толькі мінула дванаццаць,
Гаспадар я — ну, проста аж сьмех!..
Дзень цалюткі у полі за працай,
Вечар прыдзе — гайда на начлег!..

Пад дажджом, у дзіравай браварцы,
Каля вогнішча седзячы, сьпіш,
Або ноч на чарговай варце
Сьвістам будзіш ваколіцы ціш.