І я гэтакі самы горды. Толькі-ж, як закон кажа, то і я пакланюся.
Антон. Хіба-ж што закон. Закон мушу споўніць. (Бярэ Ганулю за руку). Благаславіце нас, тата, на чэсны шлюб!
Васіль і Грыпіна. Мы тут!
Драўко. Барзджэй у ногі!
Васіль. Я гатоў! (Кланяецца).
Драўко (да Куксы). Гляньце, суседзе, ось, як у нас!
Кукса. Бачу. Вочы у мяне ня вылезьлі.
Драўко (дачцэ). А ты?
Грыпіна. Галава ня гнецца.
Драўко. Бач, якое зелейка! Праўда, я рад, што выпхну цябе з двара, менш клопату будзе… А ўсё-ж бацьку пакланіцца трэба, бо гэтак закон наказвае.
Грыпіна. Хіба што закон… (Кланяецца з Васілём).
Кукса. Божа вас благаславі!
Драўко. Божа вас благаславі!
Васіль. Цяпер вы на мне хоць усе клешчы пабійце, слова вам у папярок не скажу.
Драўко. За гэта я цябе палюбіў, што ты такі пакорны. Я ўжо трое клешчаў на табе пабіў, а ты ўсё карышся…
Кукса. Суседзе! Цяпер толькі чатыры.
Драўко. А ў мяне толькі шэсьць.
Драўко і Кукса (гукаюць). Людзі добрыя, будзьце ласкавы сюды! Вітайце нашых маладых.
Нічыпар. От і дзякуй Богу!
Кукса і Драўко (да яго). То гэта вас Сымон ня прысылаў?
Нічыпар. He!
Кукса і Драўко. Хто-ж вы такі?
Нічыпар. Я-ж кажу — так сабе, ніхто.
Драўко. Чаго-ж ты лезеш у вочы?
Кукса. Ішоў-бы ты сабе вон са двара, ды і годзе!
Нічыпар. І пайду!
Кукса. А мо яшчэ жаніх прыедзе?
Драўко. Можа яшчэ жаніха пачакаць можна?
ЗЬЯВА ДЗЕВЯТАЯ.
ТЫЯ САМЫЯ ды пісар СКАКУНЕЦ.
Скакунец. Няма чаго чакаць, ня прыедзе.
Кукса і Драўко. Як?
Скакунец. А так. Бо гэта-ж я лісты да вас напісаў, от гэтаю рукою,
Кукса і Драўко. Каб вас чэрці пабралі!
Гануля (да Куксы). Годзі, татачка, ужо гневацца. Мусіць гэтак Бог хацеў.
