паехала. Тады стала ясна яму, які смутак вялікі ў яго па ёй.
— Тут учора адна вельмі-ж скакала.
— Тая яшчэ тут.
— Не паедзе?!
— Паедзе зараз. Яна скакаць і сьпяваць добра можа. Ого! Хто лепш за яе скача! У горадзе так ня ўмеюць скакаць, і яна паедзе туды. Яна артысткай хоча быць… Гэта сястра мая, Нонна…
Апошнія словы сказаў ён з нейкаю гордасьцю, а Андрэй успомніў, як летам езьдзіў ён у горад купляць патрэбныя яму кніжкі, быў у тэатры і бачыў там на цеснай сцэне танец, шырэйшы за ўсякія дзікія прасторы.
Цыган нешта засьпяваў сабе пад нос, а Андрэй пачаў рваць вяршкі з аеру і кідаць у ваду.
— Слаўная дзяўчына, — сказаў ён раптам, ня ведаючы, што яму гаварыць.
Цыган з-пад ілба нейк непрыветліва глянуў на яго, і голас яго перайначыўся, стаў нейкім трохі варожым:
— А табе што?
— Мне што?
— Але.
— Што-ж мне!? Мне нічога. Хіба я павінен гаварыць, што яна няслаўная, калі яна слаўная,
