І ўсё дзьмуў ды дзьмуў вецер, і ўсё ясьней і ясьней рабілася на зямлі ад яснага неба, бо зусім зышлі хмары.
Яны ўдвух падышлі да дарогі. Раптам вышлі да яе праз кусты. А там відаць ужо была вёска, а за ёю бегла далёка іржышча.
— Хто яго ведае, — сказаў раптам Бяляк, — от неяк не разабраць, як паглядзіш — ці гэта восень, ці вясна.
— Дай закурыць, — адказаў Карась.
Пры дарозе на каменьнях яны селі і пачалі курыць. Курылі сабе паціху, курылі, а пасьля ўсталі ды зноў пашлі шукаць Буланага. І можа гэта ад таго, што спакойна на каменьнях пакурылі яны, прапалі ў іх сьляды злосьці на Буланага за тое, што ўцёк з-пад нажа, і на саміх сябе, што няспрытна кожны рабіў тое, што трэба.
Так і шукалі Буланага.
Знайшлі яны яго за кустамі каля дарогі. Ён стаяў на некай пакарпанай ральлі і выгрызаў нешта з аднаго месца, — можа да смаку яму прышлася халодная трава, зьедзеная раней каровамі. Ён не даваўся ім — яны зноў прабудзілі ў ім некую, аб нечым і ад нечага, трывогу, і ён кінуўся бегчы, а пасьля як-бы раздумаўся; адчуў раптам, што ногі неяк дрыжаць і слабыя,
