— Ат, якая гэта зіма, — адказаў Янка Самахвал, ня думаючы, да яго гэта гавораць ці не, — хіба гэта сьнег, — гэта гразь, а ня сьнег.
Раман Драгун угледзеў каля плоту трухлівы пяньчук, летам яшчэ прывезены ім з лесу і падумаў: „От валяецца, яшчэ горш згніе. Трэба пасеч — то згарыць у печы“.
Тады пашоў у сені, узяў сякеру й пасек пяньчук, а пасьля гэтага сказаў сам сабе:
— Карысьці з каня няма жаднае. Ня будзе на весну ім рабіць як усё роўна. Прадаць яго трэба, хоць ты што хочаш.
І ўжо, як седзячы за сталом, засыпаным хлебнымі крошкамі, еў, усё думаў, якую гэта цану за яго прасіць. А пасьля паволі і нек асьцярожна закурыў, сеў на Буланага і паехаў за пяць вёрст.
Там нейкія людзі, у доўгіх крамных сьвітках і чорных кажухох, падперазаныя шэрымі й чырвонымі паркалёвымі паясамі, з бародамі і без бародаў — доўга тузалі Буланага, абмацавалі яго, праганялі паміж вазоў, ляпалі па ім рукамі й пугамі, крычалі нешта ў яго перад мордай, пасьля таксама ляпалі па плячох Рамана Драгуна, тузалі й яго, білі па руках і ўсё трасьлі галавамі. І, нарэшце, зусім пакінулі й Буланага і Рамана Драгуна. Пасьля яшчэ па-
