плача сабе паволі. Ёй у гэтых сьлязах асалода, дык от і добра, што хоць ёсьць ёй чым пацешыцца… Вунь там, за вашай сьцяной, таксама дзяўчына плача, дык у тае асалоды ў гэтым няма, а пакута. Вось яе шкода.
Вось жыцьцё — ужо спакойна плылі думкі — плыве й шуміць па зямлі. Чуцён і відзен на вуліцы і ўсюды сталяр, з сваёю вечнай вясёласьцю. І ўсё здаецца ружовым, слаўным, а за сьцяной, у нары, тое самае — цёмным.
І хацелася выявіць перад усім тым, што ёсьць, што вось адчуваецца яно, гэтае жыцьцё, адно ўмірае, другое расьце, а зямля, што трымае ўсё на сябе, імчыцца пад сонцам…
Зноў было ціха й змрочна ў пакоі, зноў чуць відна была вуліца, а за ёю шырокі пляц з цёмнымі ўжо абрысамі дрэў. Ужо ня грала музыка, і рэдкія зыкі дзерава недзе за вакном не парушалі цішы. Ужо плыла ноч, ахватвала зямлю чарнатою, звала ў сябе яе. Застылі ў нярухомасьці дрэвы напроці вакна, і здавалася, што там вельмі-ж прытульна і добра. Ужо чуліся здалёк з электрычнае станцыі шырокія зыкі паравіка ды яшчэ некі стук, дробны й тупы, імчаўся аднекуль. Але не парушалі гэтыя зыкі цішы і ня мяшалі думкам. А яны плылі ўсё і плылі. Плылі, як шырокая рэчка ў ціхія
