да немагчымасьці парваных галіфэ і з гармоняю на рамні цераз плячо. Той ня ўпінаўся й сам вельмі ахвотна йшоў, а гэты з нейкаю роспаччу цягнуў яго за рукаў. Ніхто ўжо нічога гэтага не прымячаў і ўсякі займаўся ці гаворкамі, ці думкамі, ці проста нічым. Было густа накурана, было вельмі шумна, нек задумёна бяздумнасьцю.
Тоўсты прывалок гарманістага да стала.
— Для храбрасьці выпі! — падаў ён каманду.
Гарманісты выпіў дзьве чаркі зараз, панюхаў хлеб і застыў на месцы.
— В-валі! — скамандаваў тоўсты, садзячыся пасярод пакою на крэсла.
Гарманісты кінуў два моцныя праразьлівыя акорды й глянуў на ўсіх з запытаньнем у вачох.
— Братка, разварушы мне душу, — папрасіў раптам нейкі голас.
Гарманісты заграў нешта смутна-журботнае.
— Ня так. Ня гэта трэба, — моцна перабіў яго той самы голас. — Ты ня лі мне сьлёз у душу, а зрабі, каб яна сама ліла іх.
— Ага! — з упэўненасьцю сказаў гарманісты і грануў нечакана для ўсіх нейкі цыркавы галёп.
Чалавек паслухаў трохі, пасьля пахіліў галаву на стол і стаў нешта глыбока думаць, ці то можа бяз дум адчуваць. Нехта пачаў у тахт стукаць рукамі па стале…
