— Ведаеш што, жонка, — пачуўся раптам грубы й шырокі голас за сьцяной, у суседняй кватэры.
— А што, — адказала нэрвовым голасам жанчына.
— Каб на яе ўпадкі, каза ў хляве ўгразла, — зноў сказаў мужчына.
— Ну?! — перапалохалася жанчына, — то чаму-ж ты выцягаць ня йдзеш.
Пачуўся грубы рогат і пасьля зноў словы:
— Дурная ты: каза, каб ты й хацела, ніколі ня ўгразьне. Чорт яе нават ня ўтопіць, каб, скажам, прышлося.
— То на што ты мяне палохаеш дарэмна, гад ты печаны!..
І жанчына заплакала. Чутно было, як яна сярдзіта нечым стукнула.
— То чаго ты плачаш?
— Чаго плачаш?! Жыць спакойна не дае, заўсёды перапалохае, дый чаго плачаш!
— То гэта ты гэтага плачаш!
— А чаго! Табе нічога ня трэба, ні казы ні шмазы, раскідака чортава.
І зноў, яшчэ больш горка, заплакала жанчына.
Віктар Зеніч ведае, што гэта ад вясёлага настрою пацьвяліўся з жонкаю сусед, сталяр Арсень Грабіч, і цяпер сам ня рад, бо жончыны
