Старонка:Пачатковая граматыка (1925).pdf/95

Ясны летні дзень. Лысае жарабя. Маленькае гусяня. Яснае неба. Новае кола. Сталёвае пяро.

ЗАДАЧКА60. Дапісаць канчаткі ды падчыркнуць множны лік іменьняў прыметных простай рыскай, а адзіночны — пакручастай.

Ласы на чужы$\times$ прыпасы. Раньн$\times$$\times$ птушачка носік цярэбіць, а позьн$\times$$\times$ вочкі працірае. Танн$\times$$\times$ мяса сабакі ядуць. На бераз рэчкі стаялі тоўстыя стар$\times$$\times$ дубы. Цікаўн$\times$$\times$ кнігі ляжаць на паліцы. Свае леты малады$\times$ ўспаміці буду. Тут і стар$\times$$\times$ й мал$\times$$\times$, мужчыны й жанкі. Маладзеньк$\times$$\times$ птушачкі паскідаліся з гнязда. Ластаўкі вылепілі харошаньк$\times$$\times$ кругленьк$\times$$\times$ гнязьдзечка. Самічка-ластавачка несла там свае маленьк$\times$$\times$ рабеньк$\times$$\times$ яечкі. Стары$\times$ ластаўкі перасталі палохацца людзей. Баламутка на ўсяк$\times$$\times$ штукі хутка. Ад родных ніў, ад роднай хаты, у панскі двор дзеля красы яны, бяздольн$\times$$\times$, узяты ткаць залат$\times$$\times$ паясы. І цягам доўг$\times$$\times$ часіны, дзявочы$\times$ забыўшы сны, свае шырок$\times$$\times$ тканіны на лад пэрсідзкі ткуць яны (М. Багд.) Цяжк$\times$$\times$ хмары паўзьлі па шэрым неб$\times$. Чорн$\times$$\times$ цені наводзілі на ўсё жывое страх. Быў гарач$\times$ летн$\times$ дзень. Хмурн$\times$$\times$ елкі панура шумяць. Нетры лясн$\times$$\times$ спрадвеку хаваюць некую тайну ад вока людзей (Я. Кол.).

Скланеньне йменьняў прыметных.

Іменьні прыметныя скланяюцца, г. з. — зьмяняюць свае канчаткі ў залежнасьці ад склонаў, родаў і лікаў.

Імя прыметнае ставіцца ў тым склоне, ліку й родзе, у якім стаіць імя назоўнае да каторага яно адносіцца (стары дуб, старога дуба, старому дубу, старым дубам, пры старым дубе; сіні колер, сіняга колеру, сіняму колеру, сінім колерам, на сінім колеры).