Грыша з разгону штурхануў рыжага.
Рыжы паляцеў убок на некалькі крокаў, але ў гэты-ж міг нешта вострае і цяжкае чарахнула Грышу ў галаву каля вуха. Грыша пачуў, як-бы яго апякло агнём. На твар і за каўнер палілася кроў. Ён зрабіў яшчэ колькі крокаў. Ногі яго аслабелі, і ён тварам упаў на зямлю, а вочы яго заслаліся нейкім туманам.
Першы падбег да яго рыжы.
Высока ўскінуўшы дручок, рыжы з усяе сілы хваціў Грышу па сьпіне.
У захапленьні дзікага абурэньня рыжы крычаў:
— Бі шпіёна!..
Гэты крык як-бы прарваў нейкую заслону, якая агароджвае чалавека ад зьвера. Набегшы натоўп стаў біць студэнта чым папала, мясіць і таптаць яго нагамі, бо тут ня было месца ні розуму, ні пачуцьцю чалавека.
Бледны, акрываўлены, зьбіты, у сінякох, Грыша ляжаў нярухома. І толькі цяпер, калі была ўжо праяўлена найбольшая зьвярыная жорсткасьць, пачыналі сям-там прыходзіць да памяці; у вогуле-ж натоўп быў настроен варожа. Нават дзеці-падросткі пацяшаліся відам акрываўленага незнаёмага хлопца і рабілі жорсткія увагі, і злыя ўсьмешкі крывілі ім губы.
І толькі цяпер, калі Грыша ўжо быў ком зьбітага мяса, пачуліся пытаньні:
— Хто-ж гэта такі? Чый ён?
Толькі цяпер пачалі разважаць, якая віна чалавека, якога з такім акамяненьнем нядаўна білі.
— Глядзі, глядзі, ён яшчэ жывы!
Грыша застагнаў і павярнуўся. Узьняўшы галаву, ён абвёў поглядам натоўп і ціха сказаў:
— Браткі, за што? Мяне яшчэ вылечаць, я яшчэ буду жыць. Не забівайце мяне!
— Стой, рабяты, — пачуўся чыйсьці ўладарны голас, і шырокія плечы, адціскаючы народ, паказаліся з натоўпу.
— Распытаць яго трэба харашэнька, ды паглядзець дакуманты, — казалі шырокія плечы.
