— Я! — гукнуў дзядзька Марцін, колькі моцы было, а дзядзькаў сьведка — джаджух аб падлогу! Як-бы там з гарматы выстралілі, аж земскі начальнік на крэсьле падскочыў.
Борзьдзенька падняў дзядзька Марцін свайго сьведку, шапку яшчэ раней у кішэню ўпхнуў, адчыняе дзьверы і з дубовым чурбаком у суд уваходзіць.
— А гэта што такое? — крыкнуў земскі начальнік.
— А гэта мой сьведка, ваша высокародзіе! — адказаў дзядзька Марнін.
— Тры рублі штрафу за паяўленьне ў судзе не ў належным відзе! — крыкнуў земскі начальнік, — і сем рублёў штрафу за парубку дубка, — дадаў ён.
— Ваша высокародзіе…
— Вынасіся за дзьверы, мужлан, а не — пад арышт пасаджу!
Выбег дзядзька Марцін, як апараны. Крыўдна, горка і сорамна стала дзядзьку Марціну.
— Вось, брат, і насьведчыў ты мне! — сказаў ён свайму сьведку: — і дзе-ж падзець мне цябе?
Ішоў вуліцаю дзядзька Марцін, паглядаў, куды-б яму сьведку закінуць. А потым шкада стала кідаць яго, і прышоў з ім дадому, палажыў пад страху: няхай ляжыць, можа ён яшчэ скажа слова сваё.
