ненага ў сваіх сілах. Шэрыя вочы яго пазіралі ўдумліва і сур‘ёзна, а часамі насьмешліва.
Яго паяўленьне ў Заборцах было цэлаю праяваю вясковага жыцьця, бо ў сваім часе ён нарабіў столькі шуму ў сяле, што аб ім доўга гаварылі і прарочылі яму нялюдзкую долю. Аказалася-ж, што ён вярнуўся жывы і здаровы і ў вус сабе ня дзьме.
Завярнуўшы ў свой двор, Сьцёпка спаткаўся з бацькам. І сын і бацька спыніліся, моўчкі паглядзелі адзін аднаму ў вочы. Сур‘ёзнасьць раптам зышла з твару Міхайлы Баруты, а вочы засьвяціліся радасьцю.
— Глядзеце, што за дуб! І бура ня зваліць! — і нота задаваленьня пачулася ў голасе Баруты-бацькі.
— Дармо, бацька! Досыць пад бурамі гнуцца!
І бацька і сын павіталіся за рукі.
— А нічога сабе кормяць там вас, дальбог… Ну, маладзец, што на бацьку не зацяўся. Пойдзем-жа ў хату… Давай свой „чумадан“.
Не зрабілі і двух крокаў, як з хаты выбегла маці.
— Ах, сыночак мой, Сьцёпачка! — і са сьлязьмі кінулася да сына.
— Папробуй узяць яго на рукі, пажартаваў Міхайла.
Усе трое ўвайшлі ў хату. Зараз-жа прыбег і Юрка; Алеся ня было дома, у полі быў. Маці закідала сына пытаньнямі, плакала і сьмяялася. А Сьцёпка паважна расчыніў пакоўны чамадан і вынуў адтуль вялікую суконную хустку, гасьцінец для маткі, а потым вывалак боты на бацькаву нагу, а для братоў дастаў кусок матэрыі на кашулі, карандашы і сшыткі. Юрка зараз-жа пабег з карандашом на вуліцу пахваліцца сваім гасьцінцам і нават расьпісаўся некалькі разоў на сьценах. Падышлі сваякі і суседзі. А па Заборцах скора пайшла гутарка, што Сьцёпка „навалок“ дадому дабра.
Пад вечар таго-ж самага дня пайшоў Сьцёпка за сяло.
— Куды-ж ты, сынок, пойдзеш? — запытала маці.
— Прайдуся пад „сьвяты калодзеж“.
— Хаця-ж ты, сынок, не чапай яго, — затрывожылася маці.
— Не, — махнуў рукою Сьцёпка: — зусім ня тое ў мяне на ўме.
А потым, запыніўшыся, сказаў да бацькі.
— Ведаеш, тата, што я тут хачу рабіць?
— Ну?
— Думаю папробаваць спусьціць Гнілое Балота ў Міранку.
Паглядзеў Міхайла на сына, і твар яго нейк зьмяніўся.
— Вось гэтая, брат, думка была і ў мяне, дальбог!
Памаўчаў.
— Уся справа ў тым, каб знайсьці рукі, — сказаў ён, — ну і трэба галава, каб магла пакіраваць гэтаю справаю.
