даўно-даўно ведаеш. Проста ён як-бы родны табе, блізкі твой друг… Давайце будзем прыяцелямі?
Аленка паглядзела на яго бачлівым поглядам.
— А ў вас, мусі быць, многа такіх прыяцеляў?
Шулевіч уздыхнуў:
— Іх вельмі цяжка знайсьці.
— А вы іх усё шукаеце? І чаму вы думаеце, што я была-б вашым прыяцелем
— Так адчуваецца. Мне так здаецца.
Аленка засьмяялася.
— У нас, у вёсцы, кажуць, калі каму што здаецца: „перахрысьціся ня будзе здавацца“.
— З вамі трэба гаварыць асьцярожна.
— І трэба заўсёды думаць, што гаворыш. Гэта мая мама так кажа.
Шулевіч змоўк і пабарабаніў пальцамі.
— А дзе-ж вы вучыцеся? — запытала зноў Аленка.
— На II-м курсе рабфаку.
— А ці ведаеце вы… Баруту Сьцяпана?
— Ведаю… А вы яго як ведаеце? — зьдзівіўся Шулевіч.
— Да гэта-ж наш хлапец, зямляк мой.
— А я і ня ведаў.
— А як-жа, — вучыліся разам! І я на яго трохі сярдзіта.
— За што?
— За тое, што да гэтага часу не знайшоў ён у мне прыяцеля.
Шулевічу штось цюкнула.
— А ён вам піша? — запытаўся Шулевіч.
— Вы яшчэ запытаеце, аб чым піша.
„Ці не напісаў ён пра мяне чаго?“ падумаў Шулевіч і пастараўся перавесьці гутарку на другое.
На разьвітаньні Шулевіч доўга дзяржаў руку Аленкі ў сваёй руцэ і прасіў Аленку напісаць яму, ён ахвотна адкажа на яе ліст, гатоў дапамагчы ёй усімі спосабамі, як таварыш, як прыяцель. А калі Аленка надумаецца прыехаць у Менск, то сьмела можа зайсьці на яго кватэру: трэба раз і назаўсёды пакончыць з гэтым мяшчанствам — новае жыцьцё трэба будаваць на новыў асновах.
XIX
Недалёка ад „сьвятога калодзежу“, улева ад дарогі на Загор‘е, спрадвеку ляжыць гіблае месца, Гнілое Балота. Ніхто ня памятае, з якіх часоў утварылася яно тут. Ні легенд, ні паданьняў не засталося аб ім. Яно займае вялізарную плошчу,
