на яго, то чым-жа ён вінаваты? Яму часам станавілася шкода сябе самога, ён і цяпер так востра адчувае патрэбу ў жанчыне-другу, якая зразумела-б яго. І ня ўжо ня знойдзе ён ніколі такога друга? Перад Нінаю была ў яго Жэня, Ксеня, Оля. Але гэта ўсё ня тое. І цяпер, вядучы размову з Макаркай Лагуном, ён прыглядаўся, праўда ўрыўкам, незаметна, да дзяўчат. „Слаўная дзяўчына“, падумаў ён аб Аленцы. Нарэшце ён запытаў у яе:
— А вы, таварыш, комсамолка?
— Не, не комсамолка, — адказала ўсьміхнуўшыся Аленка.
— Няма іх покі што ў нас, — паінформаваў Дудзік.
— Такія слаўныя дзяўчаты і не комсамолкі, — заўважыў Шулевіч і зьвярнуўся да дзяўчат з кароткай прамоваю.
Выслухаўшы прамову, Марынка Пракапчук зусім нечакана для прамоўцы запытала:
— Калі ў комсамолкі пойдуць вясковыя, то што будуць рабіць вашы гарадзкія?
— Як што будуць рабіць? крыху замяшаўся Шулевіч.
— Паадбіваюць ад іх усіх комсамольцаў, — жартам адказала Марынка.
Усе засьмяяліся.
— Дурныя нашы дзяўчаты, плятуць няведама што, — азваўся Лагун.
У Заборцах Шулевічу прышлося заначаваць. Вечарам сабралася моладзь у Аленчынай хаце. Сюды зайшоў і Шулевіч. Калі ён даведаўся, што Аленка зьбіраецца далей вучыцца, то адобрыў яе намер.
— Я вітаю ўсіх, хто ідзе ў навуку, — казаў ён, падсеўшы да Аленкі: — а вам проста грэх марнець у глушы. Вы павінны прабіць сабе дарогу і вырвацца на шырокія прасторы жыцьця.
— А дзе такія шырокія прасторы жыцьця? — запытала Аленка.
— У шырокіх размахах грамадзкай работы, работы па замацаваньню тых позыцый, што заваёваны Вялікім Кастрычнікам.
— А хіба-ж у глушы няма такіх прастораў?
— Глуш заглушыць вас. Трэба пажыць у горадзе, павучыцца, разьвіць і ўзброіць прыродны свой розум, тады і ў глушы ня страшна.
— Я і хачу вучыцца. А потым-бы я зноў вярнулася ў вёску: працавала-б у ёй. Ну, настаўніцаю ў школе.
Шулевіч паглядзеў ёй у вочы.
— Вы, Алена, такі чалавек, што адразу хіліць да сябе. Бываюць на сьвеце такія людзі. Ніколі іх ня знаў, а спаткаеш, скажаш слова, пачуеш ад яго, і ўжо здаешша, што ты яго
