Старонка:На пиресяленьня.pdf/14

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
Гэта старонка не была вычытаная

Сюды ни занясе́.
Тольки што хацѣла́,
Яще штось сказаць,
Глянула назадь, ажны Грынька Со́баль
Запрягши коня—первый возъ вядзье,
За йимъ Кавалёнакъ,
А тамъ й Иванъ Масяёнакъ.
Серца майо йокнула,
Ноги падламилися,
Во́ зара̀зъ упасьць…
Хто быў на рабоци,
Уси бягу́ць съ по́ля
Къ намъ праща̀цца,
Жалка яно крѣпка
Съ свайимъ краямъ раставацца!
Схо́джу́ я зъ горы́,
Глянула у выкру́гь:
Нийдзѣ ни шало́хницца,
Увесь лѣсъ прыцихъ.
А майо жъ то серцаѣ
Тыхъ—тыхъ тыхъ….
Во́чачка майе слязьми заслани́лися
Чиста, скрозь намётку,
Начо́га ни ба́чуць.
Здае́цца мнѣ ей жа Богу,
Што жо́дный кусто́чыкъ, дубы и бярезы
Уси плачуць….—
Мы же тутъ свѣтъ паба́чыли,
Тутъ мы й узрасьли,
Маладыя лѣ́цячки