Залатыя агні
У карагодзе вялікіх дзён —
скрозь туман, непагоды —
мы ідзём па шырокай дарозе.
Мы — гэта многа людзей, злучаных сілай адзінай па дарозе да сьветлага Заўтра.
Ішлі другія, ідзём і мы,
Ішлі далёка, ішлі мы доўга.
Часам нудна было, бо сьціхалі песьні. І чорны змрок слаўся пад нагамі.
(Часы ня лічаны, дарогі ня мераны).
Дзяды і бацькі іх нашы ня мерылі, прыгоршчамі сьлёзы зьбіралі, палівалі зямельку на Беларусі — зачарованай старонцы.
А сонца сьвяціла і праўда ішла за намі.
Вось таму і прышлі мы...
....................................................
Агні гараць...
Ляцяць іскры бліскавіцай-вясёлкай, разгараюцца іскры ў Полымя — у сусьветы пажар.
Ярка гарыць агонь — залаты агонь — няўміручы.
І жаданьні людзей няхай гараць.
Тады хоць і ноч, хоць ноч без прасьвету і цемень, але моцна сьвятло — нашы дні — будуць угору імкнуцца да месяца і зорнага неба, сьвяціць у далі, куды ходзіць чалавек.
І знойдзе чалавек, калі шукае і верыць...
І ўбачыш тады, калі золатам сьвецяць агні — дарогу простую, залітую сьвятлом сініх дзён маладых.
Хай гараць і ня гаснуць агні —
залатыя агні!
Травень, 27 г.
Менск.
