За працаю надламіліся грудзі. Можа ў апошні раз ты мяне ўспамінала?..
За гурбамі сьнегу не найду я тваёй магілкі.
Я абхапіў далонямі скрані, сьлёзы цякуць па пальцах: (А хіба-ж калі згінаўся я, хіба я часта плакаў?).
Прыду я к табе вясною...
Старыя бярозкі зашумяць над тваёй магілкаю, будзе цячы, як сьлёзы, бярозавік. Успомню я ўсё — і затаю на сэрцы.
Сяду на зялёную траву. Курган над магілаю будзе сьвежым.
— Прытулі-ж, зямелька, замест маці, прыблуднага сына твайго!
Ты вечна ў лапцях хадзіла, змагалася за жыцьцё. Ты —
вялікая,
пакутная,
Беларуская маці-сялянка!
Замест вянка на магіле, я ўшаную цябе такімі кволымі, такімі ласкавымі словамі, як словы той песьні, што мне сьпявала.
І вобраз —
прыгожы,
ясны —
назаўсёды застанецца...
Гэта-ж я ўскормлены малаком з тваіх грудзей; гэта-ж ты навучыла мяне сьпяваць.
Маці мая —
родная і дарагая!
Вялікая і пакутная —
беларуская маці-сялянка!
