Ці знойдзе шлях свой шырокі?
А мо’ заблудзіцца ў віры, у разводзьдзі —
І ня знойдзе, чаго шукаў...».
Вырасьце сын, пойдзе сын з гнязда роднага ў нязнаныя мясьціны, бо любіць змалку вандраваць па сваіх і чужых разорах, любіць распытваць людзей.
— Чаго ён шукае, чаго ён хоча? — ня можа зразумець маці.
Пойдзе сын у чужую краіну, як у песьні тэй —
— За Дунай... Дунай...
Будзе хадзіць-валацужыць з нахіленай галавою, бо мінога дум, неразьвеяных ветрам, незамеценых сьцюжамі, як дзеразой абвіваюць малады розум.
Можа забудзецца родных і маці?
Дык-жа ня будзе таго ніколі: слодыч матчынага малака з грудзей прыкуе к зямлі, ш зьменіць ён роднай краіне, хоць і абойдзе ён шмат зямель, хоць і будзе краіна ў яго бяз межаў.
Прыдзе — вернецца назад.
Ён так любіць жыцьцё!
— Слухай, сын, — гаварыла маці, — засьпяваю табе песеньку тую, што ў калысцы сьпявала. Як была маладою — любіла яе.
Ёсьць у заюхны ды тры сьцежачкі
Адна сьцежачка — у бярэзьнічак
Другая сьцежачка — у сасоньнічак,
Трэцяя сьцежачка — ў чыста поле...
— Так у кожнага многа дум...
А мяцеліца вые і плача.
Пух лебядзіны — зямля...
