Бяжыць Максім проста на вогнішча падарожнікаў. Ходзяць там яны, грэюцца, глядзяць на незнаёмага чалавека, які ўначы бяжыць полем, быццам звар’яцеўшы... і дзівяцца людзі. Падбягае Максім да вогнішча ды дзіка глядзіць...
— Што ты за чалавек? — пытаецца доўгі барадаты мужык у латаным кажуху.
Валіцца ён ля самага вогнішча на прыгрэтую зямлю, ёрзае жыватом, ірве на галаве валасы, плача дзяцінымі сьлязамі — просіць-каецца перад людзьмі:
— Людзі!.. браточкі! Забойца я... старасту нашага забіў — Макея...
— За што-ж гэта? — пытаецца, насупіўшы бровы, са сполахам той-жа мужык.
Бліжэй падсоўваюцца людзі, абступаюць Максіма, быццам пужаюцца, што пачуе нехта ды разьнясе па ўсяму сьвету.
— Толкам кажы — за што?
— Лю-юдзі, ня ведаю я...
— Як-жа гэта?...
— Жысьць мая такая была распраклятая!..
Стары дзед загаварыў:
— Шкода цябе, чалавеча, усё-ж ткі ты наш брат — мужык... Усе мы бачылі гора, усе мы цягнем лямец на сваёй сьпіне. Не з дабра, мусіць, і ты зрабіў...
Максім сеў, абхапіў калені дрыжачымі рукамі, апусьцілася галава на рукі.
— Дзе там, браткі вы мае! У жыцьці чалавека не пакрыўдзіў. А тут... Каня апошняга зьвесьці хацелі за падатак... З чым-жа б я застаўся? Што-ж
