П’янства, грубасьць, — але нічога, паступова да нас прыходзіць культура — дда-а-а... Хоць і грубае ў мужыку нешта відно, жывёльнае, але яго прастата і працаздольнасьць выкупляе ўсё... Нешта такое сказаў Некрасаў:
Назови мне такую обитель,
Я такога угла не видал...
Д-да-а... Яшчэ быўшы студэнтам, я страшэнна любіў народ; у мяне з народам нешта крэўнае; гавораць, што мой прадзед быў мужыком...
— Ваша благародзьдзе, вы ідэалізуеце мужыка!—асьцярожна заўважае пісар.
— Гэта, малады чалавек, так і ёсьць! Мужык — сіла... зямля... а на гэтым будуецца ўсё... дда-а-а...
У вокны барабаніць дождж; вецер за вокнамі калыша голае вецьце ліпы. У земскага зусім спала вастрата настрою.
— Позна ўжо! — гаворыць пісар.
— Гм-м... т-так... — нэрвуецца земскі.
У калідоры затупалі нечыя ногі, загаварыў нехта.
Пісар спытаў:
— Хто там?
— Зараз, ваша благародзія! — пачуўся воклік старасты.
— Так точна! — адказаў ураднік.
Пісар вышаў, вярнуўоя назад і загадаў:
— Вядзеце яго сюды!
А да земскага зьвярнуўся і паказаў пальцам на Максіма.
— Вось ён... Бунтуюць сяло з братам. Брат — соцыялістым быў. Падатку прынцыпова ня плоцяць...
