— Паднялася, кажуць, сіла нязьлічоная супроць матушкі-Расіі.
— Мусіць, цар хоча так, — знацца — патрэбна...
Як думалі, так і гаварылі мужыкі.
Стараста Макей — маленькі, юркі чалавечак — лагладжваў рыжаватую казьліную бародку, паціраў рукі, гаварыў тоненькім голасам:
— Супроць цара-бацюшкі нашага пайшлі гарманцы...
А старэнькі поп, паднімаючы ўгару рукі, расьцягла, з дрыжыкамі ў голасе:
— Веру праваслаўную, парафіяне і браты, абаронім!
Некалькі галасоў крыкнула з натоўпу:
— За якую такую веру?
— Хто хоча, той няхай і абараняе... А нам што?
Усе яны гаварылі так. Кожнаму было страшна і ісьці не хацелася, — але дзе ты супраць ражна папрэш?
— Што гэта гарманец задумаў такое?
Андрон абурана кінуў некалькі слоў у грамаду:
— Не гарманец адзін, а ўсе цары задумалі, бо што ім больш рабіць?.. Людзей многа разьвялося з мазалістым рукамі... Трэба зьнішчыць палову іх... А ці людзей шкода?
— Ты язык за зубамі прытрымлівай!—ашчэрыўся стараста...
— З вераю і паслушаніем, брація, — заклікаў да парадку бацюшка...
І сяло плакала.
