Гэта старонка не была вычытаная
Што такое? Дзе прычына?
Толькі вецер завывае,
Тэлеграфным дротам плача,
Як за горадам прысады.
— Як-жа так? Няўжо іначай?
Так, бясспрэчна, толькі здрада.
Што-ж, няхай няўдзячна гэтак
За сваё дабро трываю.
Так і ўсё, відаць, кабеты
Сьлед гарэзны пакідаюць.
Першы раз, балюча нават,
Твар скаробіўшы ў маршчыны,
Распазнаць імкнуўся Павал
Псыхолёгію жанчыны.
І настрой чарней ад ночы.
Як зьмяняюцца настрой
Але ўсё-ж яшчэ заскочыў
У переплётную стралою.
— Не, няма. Ня прыдзе сёньня
Бач, канчаем працу скора…
Вечар ветраны палоніць
Цьмою восенскаю горад.
— Што-ж рабіць? Ісьці дадому —
З бацькам едкая сустрэча.
І ў завулак, як бяздомак,
Завярнуў, сагнуўшы плечы.
